Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κινητή Αμηχανία και λοιπά...

Έχεις δει στο δρόμο κάτι τύπους/ τύπισες που μιλάνε στο κινητό τους και δεν στέκονται ποτέ σε ένα σημείο;
Περπατάνε πάνω κάτω, χειρονομούν, κοιτάνε στο άπειρο (ή ακόμα και σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο στο έδαφος), γενικά δείχνουν πολύ αμήχανοι.

Προφανώς, το ανθρώπινο σώμα αντιλαμβάνεται ότι εκείνη τη στιγμή η συνομιλία παρακολουθείται από ενδιάμεσους και αναπτύσσει δικές του αυθόρμητες "πρωτοβουλίες" για να κάνει την παρακολούθηση πιο δύσκολη.

Βέβαια, αυτό ισχύει μόνο για το κινητό. Δεν ισχύει για το σταθερό, ούτε για τον υπολογιστή, ούτε για την τηλεόραση. Εκεί, το ανθρώπινο σώμα πιάστηκε "κώτσος" (έτσι δε γράφεται;).

Κατα τ' άλλα, το sequel της Τετραλογίας "Στου Παιδιού μου τη Χαρά" με τίτλο "Η Λάρ'σα Αντιπιτίθιτ'" έρχεται σύντομα στην οθόνη σου. Μιλάμε για υπερπαραγωγάρα με τρομερά εξωτερικά γυρίσματα, χιλιάδες κομπάρσους και απίθανο soundtrack. Δυστυχώς, από την παραγωγή με ενημέρωσαν ότι κόπηκαν οι υποβρύχιες σκηνές (βλ. spa), αλλά ως αντιστάθμισμα θα έχουμε έξτρα υλικό από μονοπλάνα χοντρόκοκκα σε κιαροσκούρο (δε νομίζω να έχει πολύ φως στα μπουζούκια της Παρασκευής).

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Έχεις δει στο δρόμο κάτι τύπους/ τύπισες που μιλάνε στο κινητό τους και δεν στέκονται ποτέ σε ένα σημείο;

Και καλά, 'νταξ', και καλά, χιπ-χοπ. Ξε'ς ρεπαιδίμου, και καλά χιπ-χοπ.
Ο χρήστης antonis_x είπε…
Μμμμ, νναι, κάπως έτσι..

Εγώ σκεφτόμουνα περισσότερο κάτι στο στυλ "Έλα.. έλα ρε μ' ακούς.. ναι ρε.. λοιπόν βάλε το Fiat κάτω απ'το χαλάκι.. και άσε τα κλειδιά στο πλοίο να περάσει ο Σπύρος να πάει τα παντζάρια στη μάνα του.. όχι ρε, παντζάρια, όχι ραπανάκια.. ναι.. και μετά φόρτωσε τη σκηνή.. ναι ρε την καναδέζικη.. ναι, και έλα στο κάμπι όπως είσαι.. ναι, θα σου παραγγείλω ένα τος.. καλά, περίμενε συ, ομελέτα θα φας.. ναι.. οκ, θα τα πούμε πάνω.. έλα γεια, φιλιά στη γιαγιά, έλα μου γεια, γεια."

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

What's another year?

Τον Μάνο Ξυδού...

. .τον είχα δει τελευταία φορά ανήμερα των Φώτων στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, στη Νέα Σμύρνη. Ήτανε τότε που έπαιζε με τον Κατσιμίχα στο Γυάλινο, πιο πάνω στη Συγγρού. Σκέφτηκα, παλιός Αγιοαναργυριώτης ήταν, θα'θελε να βρει καμιά εκκλησία να του θυμίζει την παλιά γειτονιά του. Τυλιγμένος στο παλτό του, χωρίς να μιλάει, χωρίς να του δίνει σημασία κανείς, πήγε στη βρύση, πήρε τον αγιασμό του και έφυγε, μάλλον για τον πρώτο καφέ της ημέρας. Μιλάμε για τον Μάνο Ξυδού, που πριν από τους Πυξ Λαξ, είχε κάνει τους Dreamer & The Full Moon (το Sadrina θα λέει κάτι στους παλιότερους, με την εισαγωγή του ακκορντεόν), ήτανε και στέλεχος στην ΕΜΙ (έχω μία κασσέτα στο πατρικό μου, συλλογή Best των Whitesnake, δική του επιμέλεια). Και κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο μόνος από τους Πυξ Λαξ που ήταν κομματάκι πιο σοβαρός. Άντε στο καλό ρε μάγκα...