Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

φφου...

Και κλείσαμε αισίως τα 2 χρόνια τήρησης αυτού του μαγαζακίου. Άντε, σε λίγο θα πάμε και νηπιαγωγείο, να μάθουμε να γράφουμε σωστά....

Την προηγούμενη βδομάδα έφαγα χοντρή ήττα: ανέβηκα στο Βόλο (ξέρετε, το Βουνό των Κενταύρων, το Δελφικό 'Ε' στο λόφο της Γορίτσας, εκεί που έχουμε κρύψει το οικογενειακό μας διαστημόπλοιο..) για δουλειά, μου'κατσε διανυκτέρευση και δεν είχα τα κλειδιά του διαστημοπλοίου να καταλύσω. Αναγκάστηκα να την πέσω σε ξενοδοχείο. Στο φινάλε δεν ήταν τόσο άσχημα, αλλά σου μένει το "γαμώτο". Από τότε κουβαλάω τα κλειδιά πάντα μαζί μου, δεν ξέρεις πότε θα πρέπει να την κάνεις από τον πλανήτη.

Όσο για τα υπόλοιπα, τί να πεις... οι συνομιλίες μας παρακολουθούνται, και αντί να δώσουμε μια καλή στον κώλο της εταιρείας που μας παρακολουθούσε να ξεκουμπιστεί να φύγει, της δίνουμε και εύσημα που είχε την ευγενή καλοσύνη να το πει στην αγαθ(ιάρικ)η κυβέρνησή μας,
πλοίο με 1400 ανθρώπους βουλιάζει στην Ερυθρά Θάλασσα,
οι μουσουλμάνοι εξαγριώνονται επειδή οι Ευρωπαίοι σατίρισαν τα ιερά τους, και κάποιοι παπάρες ξαναμίλησαν για "κόντρα πολιτισμών" (οι ίδιοι παπάρες που ζήτησαν να δικαστεί και να καταδικαστεί ο σκιτσογράφος της "Ζωής του Χριστού", όσα βιβλιοπωλεία πουλούσαν το κόμικ και όσοι το διάβασαν),
στο δρόμο οι άνθρωποι γίνονται όλο και πιο νευρικοί και βιαστικοί (2 φορές πήγα να τρακάρω σήμερα)
...
ρε μπας και έρχεται ο Αρμαγγεδών;

Σχόλια

Ο χρήστης alex είπε…
Κι όπως θε έλεγε κι ο Douglas Adams τον πρωθυπουργό δεν τον παρατηρούσε η εταιρεία αυτή αυτεπαγγέλτως.Αυτός την προσέλαβε να την παρακολουθεί για να βεβαιωθεί για την ύπαρξή του.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

Opos Ameriki

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

What's another year?