Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έχω ένα γιγάντιο καλαμάρι στο σπίτι μου

Όχι από αυτά τα χαριτωμένα που εμφανίζονται σε κινούμενα σχέδια. Πραγματικό- γιγάντιο- καλαμάρι. Με πλοκάμια και όλα. Μου αμολάει μελάνη και καλά να θολώσει τα νερά και καταλήγω να σουγγαρίζω τα πατώματα, να μαζεύω τη χυμένη μελάνη και να τη ρίχνω στο PC μου για να γράφω χαζοϊστορίες και απόψεις του κώλου. Έχουν επικοινωνήσει μαζί μου και άλλοι bloggers (δεν σου λέω ποιοι) που θέλουν λίγη από τη μελάνη του. Αλλά εγώ δεν τους δίνω- δεν είναι ότι δεν θέλω, απλά δεν φτάνει για όλους.
Το καλαμάρι είναι εντάξει τύπος. Δεν την έχει δει ψαγμένος εναλλακτικός, δεν το παίζει παντογνώστης Θεός και εν πάση περιπτώσει δεν ταλαιπωρεί τον κόσμο. Μιλάει (όντως, μιλάει) απλά και κατανοητά. Γουστάρει και το σινεμά- είχαμε πάει μαζί στο "Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας" πρόσφατα. Έπρεπε να το μεταμφιέσω για να μη φρικάρει η κυρία στην καντίνα με το ποπ-κορν (τρελαίνεται για ποπ-κορν). Τώρα τελευταία ακούει Αποστολία Ζώη, Kaiser Chiefs και Θωμά Μπακαλάκο.
Το καλαμάρι φεύγει σήμερα. Βαρέθηκε στο σπίτι μου, λέει. Θα πάει να δίνει τη μελάνη του αλλού. Ίσως και να ξανάρθει.

Καιρός ήταν να φύγει. Πεθύμησα να φάω θαλασσινά.

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Ένα σχόλιο μόνον! Χάρηκα διότι χρησιμοποίησες το άγνωστο, τεταρτόκλιτο και ειδεχθές ρήμα της καθαρευούσης "σουγγαρίζω". Ευγε! Το ρήμα, δια τους αδαείς, σημαίνει δένω με αρμό τα πατώματα. Από την πασίγνωστη λέξη "σούγγα" που σημαίνει!...Ναι! Απλά σημαίνει! Όπως μία καμπάνα! Όπως ένας σωλήνας βρε αδερφέ! Όφου πια!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Opos Ameriki

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

Τραγούδια του φθινοπώρου

Επειδή κάνει ωραίες μέρες τώρα τελευταία στην Αθήνα, κι επειδή έχω μια καλή διάθεση, λέω να σου πω μερικά τραγουδάκια, απ’ τα παλιά, τα καλά. Οι εμπνεύσεις σε μερικά είναι δικές μου, σε άλλα είναι του Νίκου του Σερραίου. Συμμερισθείτε και Απολαύστε: Ένα ελαφρολαϊκό: Στου διαβόλου τα’ δωσα όλα το χαρτόσημο Και γλεντώ τα νιάτα μου πριν με πιάσει κόψιμο Ένα post-σκυλάδικο: Θα μου πάρει από μια βδομάδα μέχρι τρία τέρμινα Να χαθώ και συ να με γυρεύεις μέχρι και την Αίγινααααα Ένα επικολυρικό: Τί σόι άντρας είσαι συ ρωτώ Που με κερνάς μονάχα ούζο Και δε σε νοιάζει που για σένα εγώ Από τον πόνο πάλι σκούζω Ένα έντεχνο – λαϊκό: Παίζαν οι μικρότεροι κλέφτες κι αποδόχους Κι ήταν αρχηγός η Αργυρώ Ένα μελαγχολικό – κατατονικό: Δεν τραγουδώ παρά γιατί με γάμησες Στα μαρμαρένια αλώνια Παρά γιατί με γάμησες αλύπητα Ένα βαρύ: Κι αν χιονίζει και αν βρέχει Τ’ αγριογούρουνο αντέχει Ένα τσαχπινογαργαλιάρικο: Τη Ρηνιώ ποτίζουν μέλι Κι έγινε το σύκο μέλι (κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε..) Ένα για πολύ «ώπα»:...