Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ολακαλάαααααααα

Η επέμβαση πέτυχε, το μικρό πράσινο ανθρωπάκι μετά από 23 χρόνια πέταξε γυαλιά και φακούς επαφής!
Βλέπω 20/20 (με ένα μικρό out-of-focus στο ένα μάτι λόγω αστιγματισμού, το οποίο στρώνει μέρα με την ημέρα).
Με ρωτάς αν πόνεσα όταν έγινε η επέμβαση. Καθόλου. Μόνο κάποια στιγμή μου πιέσανε λίγο το βολβό και σκοτείνιασαν όλα. Από κει και πέρα, το μόνο 'αστείο' ήταν η μυρωδιά του καμένου κερατοειδή και τα φωτάκια που έβλεπα. Εγώ έβλεπα το '2001', ο γιατρός έβλεπε το "Κουρδιστό Πορτοκάλι" (τη σκηνή που κρατάνε ανοικτά τα μάτια του Alex. Και οι δύο βλέπαμε από μία ταινία του Κιούμπρικ - χο χο.
Αν θες λεπτομέρειες, μπες εδώ να δεις πως έγινε (LASIK).
Περιμένω το 1ο μου μακροβούτι με ανοιχτά μάτια το καλοκαίρι.

χρόνια μου καλά - 32 σήμερα - την κάψαμε την μπάνκα.

Σχόλια

Ο χρήστης Ελένη είπε…
Επειδή με απασχολεί και μένα το θέμα, μερικές ερωτήσεις:
Πόσα πλήρωσες; Πως το αποφάσισες; Στο σύστησε ο οφθαλμίατρός σου; Πόση μυωπία είχες;

Ευχαριστώ και καλή συνέχεια στην υπόλοιπη χωρίς-γυαλιά ζωή σου :)
Ο χρήστης i-fallos (Καπεταν Ηρεμος) είπε…
Και πού την έκανες;
Ο χρήστης jojo είπε…
τα συγχαρητήριά μου!
welcome to the club!
εγώ την έκανα το 1999, και ακόμα όπου σταθώ και όπου βρεθώ λέω τα καλύτερα για αυτήν την επέμβαση.
πραγματικά μου άλλαξε τη ζωή.
και αν σήμερα έκλεισες τα 32, είναι και το καλύτερο δώρο που θα μπορούσες να κάνεις στον εαυτό σου.

πάντως, ακόμα δεν έχω τολμήσει να ανοίξω τα μάτια μου κάτω απο το νερό. φοβάμαι μήπως τσούξουν....
Ο χρήστης antonis_x είπε…
@jojo: Mille merci! Το καλοκαίρι μακροβούτια όπως-και-δήποτε!

@Ελένη/i-fallos:
Λοιπόν, η ταρίφα για τα 2 μάτια παίζει γύρω στις 3.000 Ευρώ και περιλαμβάνει αμοιβή οφθαλμιάτρου, τεχνικού για το μηχάνημα (που είναι παρών στην επέμβαση) και νοσοκόμας, καθώς και τις μετέπειτα επισκέψεις στον οφθαλμίατρο για τσεκάρισμα.
Από κει και πέρα, ανάλογα με το πόσο καλές σχέσεις έχεις με τον οφθαλμίατρό σου, μπορείς να πετύχεις και καλύτερη τιμή (μία φίλη μου την έκανε με 2.700 - 2.800).
Την επέμβαση τη σκεφτόμουν χρόνια. Αφορμή στάθηκε ένας γνωστός της μάνας μου, που έκανε την επέμβαση τον Ιούλιο και με σύστησε και στον οφθαλμίατρο που με ανέλαβε τελικά.
Τώρα, από τεχνικής άποψης, κάποιες διευκρινίσεις:
Αρχικά σε βλέπει ο γιατρός- μία τυπική εξέταση για μέτρηση μυωπίας, καταγραφή ιστορικού, επεξήγηση της επέμβασης κλπ. Στη συνέχεια κλείνεις ραντεβού στο Κέντρο όπου θα γίνει η επέμβαση (παρεπιπτόντως, εγώ πήγα στο Αθηναϊκό Διαθλαστικό Κέντρο, στην Κηφισίας ύψος Χαλανδρίου - βλέπε και link στο αρχικό post. Αυτό έχει να κάνει με ποιο Κέντρο συνεργάζεται ο εκάστοτε οφθαλμίατρος), όπου γίνονται και οι πιο εξειδικευμένες εξετάσεις (π.χ. πάχος κερατοειδούς, λοιπές ευαισθησίες - παθήσεις) από τις οποίες θα κριθεί πώς θα γίνει η επέμβαση. Μετά τις εξετάσεις, σου δίνουν ένα Lexotanil, όχι για να νταγκλάρεις (σε θέλουν ξύπνιο, για να εστιάζεις τα μάτια σου σε ένα συγκεκριμένο στόχο), αλλά για να χαλαρώσεις γενικότερα. Και μετά σε παραλαμβάνουν.
Ανάλογα με το βαθμό μυωπίας και την κατάσταση του κάθε ασθενούς, εφαρμόζεται και διαφορετική μέθοδος. Εγώ είχα 7.50 στο ένα μάτι και 8.00 στο άλλο (γκάβακας!!!).
Την πρώτη βδομάδα μετά την επέμβαση, είσαι με 3 διαφορετικά κολλύρια σύν τεχνητά δάκρυα. Μετά, ανάλογα και με τη φάση που είσαι, κόβεις κάποια κολλύρια και στο τέλος μένεις μόνο με τα "δάκρυα", τα οποία τα βάζεις κατά βούληση.
Α ναι, επίσης την πρώτη βδομάδα κοιμάσαι με κάτι γυαλάκια σαν αυτά που φοράνε οι κολυμβητές, για να μην πιεστεί ο βολβός κατά λάθος. Και δεν τρίβεις τα μάτια σου, ούτε ρίχνεις νερό.
Κοντολογίς: τα λεφτά είναι ο μόνος περιοριστικός παράγοντας. Ούτε πόνος, ούτε τίποτα. Μόνο λίγη κούραση και υπνηλία τις πρώτες ώρες μετά την επέμβαση. Μετά βλέπεις χαλαρά τηλεόραση (με το monitor υπάρχει μία δυσανεξία, αλλά ξεπερνιέται).

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

Opos Ameriki

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

What's another year?