Η Μαρία, χθες στο τηλέφωνο, μου θύμισε μία φάση που είχε γίνει προ δεκαετίας και βάλε στη Βουλή. Όπου έχει πάει ο Σεραφείμ για αγιασμό και οι βουλευτές του ΚΚΕ στέκονται όρθιοι μεν, ακίνητοι και αμετακίνητοι δε. Και γυρνάει ο Σεραφείμ στο Φλωράκη και με ένα τρομερό ύφος του λέει «Χαρίλαε, έλα να προσκυνήσεις την εικόνα!». Ο Φλωράκης τελικά ασπάσθηκε την εικόνα, όχι τον Σεραφείμ.
Τί δείχνει αυτό; Ότι πέραν του γεγονότος ότι (σε αντίθεση με κάποιους άλλους καλοζωισμένους, ονόματα δε λέμε) ο Σεραφείμ όχι απλώς «τα» είχε, αλλά «του» σέρνονταν στο πάτωμα, η σχέση που υπήρχε μεταξύ των τότε ηγετών της Ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και του ΚΚΕ ήταν πέραν ιδεολογιών και θέσεων, τοποθετημένη σε άλλες βάσεις, που μάλλον δεν υφίστανται πια. Και ακόμα, ότι η Αριστερά μπορεί και έχει υποχρέωση να στηρίξει την Ελληνική παράδοση, ακόμα και τις θρησκευτικές συνήθειες και εκδηλώσεις του λαού (καμία σχέση με το κλεφτρο-κισσο-παπαδομάνι που λυμαίνεται τα ταμεία).
Κι αν τα αναφέρω αυτά, είναι διότι με τη στάση ζωής του ο Φλωράκης εξέφραζε τη διαρκή επαναστατικότητα, με σεβασμό όμως απέναντι στους ιδεολογικά «απέναντί» του, πάντα επιζητώντας την εξέλιξη και το προσπέρασμα (όχι τη λήθη) των σκοτεινών κηλίδων της πρόσφατης Ελληνικής ιστορίας. Και πάνω σε αυτό το σεβασμό πατάνε οι διάφοροι δημοσιογραφίσκοι, αυτοί που 365 ημέρες το χρόνο λιβανίζουν ΗΠΑ και Ε.Ε. και μέμφονται όσους τολμάνε να θίξουν τους κινδύνους που έρχονται από εκεί μεριά (βλ. Γ. Πρετεντέρης, ένα παράδειγμα εν θερμώ), για να τον κάνουν «άγιο», να διαχωρίσουν την ιδεολογία από τον άνθρωπο, να καταστήσουν ακίνδυνη την πολιτική του παρακαταθήκη, να μην παραδειγματιστούν άλλοι απ’ αυτόν.
Ο,τιδήποτε άλλο είναι περιττό. Καλή ανάπαυση στον Άη-Λιά.
Τί δείχνει αυτό; Ότι πέραν του γεγονότος ότι (σε αντίθεση με κάποιους άλλους καλοζωισμένους, ονόματα δε λέμε) ο Σεραφείμ όχι απλώς «τα» είχε, αλλά «του» σέρνονταν στο πάτωμα, η σχέση που υπήρχε μεταξύ των τότε ηγετών της Ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και του ΚΚΕ ήταν πέραν ιδεολογιών και θέσεων, τοποθετημένη σε άλλες βάσεις, που μάλλον δεν υφίστανται πια. Και ακόμα, ότι η Αριστερά μπορεί και έχει υποχρέωση να στηρίξει την Ελληνική παράδοση, ακόμα και τις θρησκευτικές συνήθειες και εκδηλώσεις του λαού (καμία σχέση με το κλεφτρο-κισσο-παπαδομάνι που λυμαίνεται τα ταμεία).
Κι αν τα αναφέρω αυτά, είναι διότι με τη στάση ζωής του ο Φλωράκης εξέφραζε τη διαρκή επαναστατικότητα, με σεβασμό όμως απέναντι στους ιδεολογικά «απέναντί» του, πάντα επιζητώντας την εξέλιξη και το προσπέρασμα (όχι τη λήθη) των σκοτεινών κηλίδων της πρόσφατης Ελληνικής ιστορίας. Και πάνω σε αυτό το σεβασμό πατάνε οι διάφοροι δημοσιογραφίσκοι, αυτοί που 365 ημέρες το χρόνο λιβανίζουν ΗΠΑ και Ε.Ε. και μέμφονται όσους τολμάνε να θίξουν τους κινδύνους που έρχονται από εκεί μεριά (βλ. Γ. Πρετεντέρης, ένα παράδειγμα εν θερμώ), για να τον κάνουν «άγιο», να διαχωρίσουν την ιδεολογία από τον άνθρωπο, να καταστήσουν ακίνδυνη την πολιτική του παρακαταθήκη, να μην παραδειγματιστούν άλλοι απ’ αυτόν.
Ο,τιδήποτε άλλο είναι περιττό. Καλή ανάπαυση στον Άη-Λιά.
Σχόλια