3 εργαζόμενοι και ένα αγέννητο δολοφονήθηκαν χθες.
3 εργαζόμενοι, σαν εσένα κι εμένα.
3 εργαζόμενοι, που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΟΣ ή ο,τιδήποτε άλλο.
Σάν εσένα κι εμένα.
3 εργαζόμενοι που επέλεξαν να μην απεργήσουν. Ίσως επειδή θεωρούσαν ότι τα μέτρα της τρέχουσας κυβέρνησης είναι αναγκαία.
Ίσως και να μην μπορούσαν να απεργήσουν. Ίσως γιατί χρωστούσαν τα μαλλιά της κεφαλής τους στην ίδια τράπεζα που τους είχε προσλάβει. Ίσως γιατί η εργοδοσία τους είχε πει «ή δουλεύετε ή απολύεστε».
Κι άντε να ψάχνεις δουλειά. Και η μία υπάλληλος με μωρό στην κοιλιά.
Όλοι με ανάγκες, αγωνίες, όνειρα, χρέη, άγχη, μικροχαρές। Σαν εσένα κι εμένα.
3 λοιπόν εργαζόμενοι και ένα αγέννητο πνιγήκανε στους καπνούς, μέσα στο χώρο δουλειάς τους.
Από μολότωφ που πέταξαν οι γνωστοί τραμπούκοι-μπαχαλάκηδες-«αγανακτισμένοι πολίτες» (τη βλέπεις τη χρονική συνέχεια 30 χρόνια τώρα;), η ίδια «ομάδα κρούσης» που ανέκαθεν συμπληρώνει τη βία της όποιας εξουσίας και ανέκαθεν εξυπηρετεί τους σκοπούς της όποιας εξουσίας। Η ίδια «ομάδα κρούσης» που μαζεύεται στα γήπεδα (τεκμηριωμένο πια) και προκαλεί τα επεισόδια. Η ίδια «ομάδα κρούσης» που δεν μπορεί πια (αν μπορούσε ποτέ) να ελεγχθεί από την εξουσία. Αλλά αυτό δεν απασχολεί την εξουσία. Αρκεί που υπάρχει για να δίνει στην εξουσία άλλοθι για να χτυπάει εσένα και εμένα, όταν εσύ και εγώ διαμαρτυρόμαστε για την κατάντια της ζωής μας.
Εν πάση περιπτώσει, η Παρασκευή, η Αγγελική, ο Επαμεινώνδας και ένα αγέννητο δολοφονήθηκαν χθες, σε χώρο δουλειάς. Στον ίδιο χώρο που είμαστε τώρα εγώ και εσύ. Το συνειδητοποιείς;
Όπως πριν από 20 χρόνια στου «Κ. Μαρούση».
Σε μια διαδήλωση μαζική, που είχε κατέβει 200.000 κόσμος, σάν εσένα κι εμένα.
Κι απ’ έξω από τη Μαρφίν ο κόσμος χαμένος. Άλλοι να φωνάζουν «τί τους καίτε ρε, τί φταίνε αυτοί» κι άλλοι «να καείτε μουνάκια».
Κατάλαβες, ε; Οι ηγέτες μας, οι κυβερνήσεις μας, τα κόμματα που ψηφίζουμε, το ΔΝΤ βάλανε εμένα και εσένα να πλακωνόμαστε. Ανέκαθεν.
Να βλέπουμε τον δολοφόνο να μπαίνει στην Τράπεζα με το μπιτόνι και τη μολότωφ και να μην τον σταματάμε.
Ίσως γιατί φοβόμαστε για τη δική μας ζωή. Ίσως επειδή δεν είναι αρκετά «αριστερό» να σταματάμε τη βία εν τη γενέσει της. Ίσως γιατί βλέπουμε την Τράπεζα σαν την αιτία του κακού (άρα "να καεί το μπουρδέλο") και ξεχνάμε ότι άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα δουλεύουν εκεί μέσα.
Και στη Βουλή, άλλα γι’ άλλα. «Προβοκάτσια» ο ένας, «καταδικάστε» ο άλλος, «δεν ήμαστε εκεί» ο τρίτος. Ανεύθυνοι, άχρηστοι, ανήμποροι.
Πάρ’το χαμπάρι: Χθες στη Μαρφίν, μαζί με τους 4 δολοφονήθηκαν και εγώ και εσύ.
3 εργαζόμενοι, σαν εσένα κι εμένα.
3 εργαζόμενοι, που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΟΣ ή ο,τιδήποτε άλλο.
Σάν εσένα κι εμένα.
3 εργαζόμενοι που επέλεξαν να μην απεργήσουν. Ίσως επειδή θεωρούσαν ότι τα μέτρα της τρέχουσας κυβέρνησης είναι αναγκαία.
Ίσως και να μην μπορούσαν να απεργήσουν. Ίσως γιατί χρωστούσαν τα μαλλιά της κεφαλής τους στην ίδια τράπεζα που τους είχε προσλάβει. Ίσως γιατί η εργοδοσία τους είχε πει «ή δουλεύετε ή απολύεστε».
Κι άντε να ψάχνεις δουλειά. Και η μία υπάλληλος με μωρό στην κοιλιά.
Όλοι με ανάγκες, αγωνίες, όνειρα, χρέη, άγχη, μικροχαρές। Σαν εσένα κι εμένα.
3 λοιπόν εργαζόμενοι και ένα αγέννητο πνιγήκανε στους καπνούς, μέσα στο χώρο δουλειάς τους.
Από μολότωφ που πέταξαν οι γνωστοί τραμπούκοι-μπαχαλάκηδες-«αγανακτισμένοι πολίτες» (τη βλέπεις τη χρονική συνέχεια 30 χρόνια τώρα;), η ίδια «ομάδα κρούσης» που ανέκαθεν συμπληρώνει τη βία της όποιας εξουσίας και ανέκαθεν εξυπηρετεί τους σκοπούς της όποιας εξουσίας। Η ίδια «ομάδα κρούσης» που μαζεύεται στα γήπεδα (τεκμηριωμένο πια) και προκαλεί τα επεισόδια. Η ίδια «ομάδα κρούσης» που δεν μπορεί πια (αν μπορούσε ποτέ) να ελεγχθεί από την εξουσία. Αλλά αυτό δεν απασχολεί την εξουσία. Αρκεί που υπάρχει για να δίνει στην εξουσία άλλοθι για να χτυπάει εσένα και εμένα, όταν εσύ και εγώ διαμαρτυρόμαστε για την κατάντια της ζωής μας.
Εν πάση περιπτώσει, η Παρασκευή, η Αγγελική, ο Επαμεινώνδας και ένα αγέννητο δολοφονήθηκαν χθες, σε χώρο δουλειάς. Στον ίδιο χώρο που είμαστε τώρα εγώ και εσύ. Το συνειδητοποιείς;
Όπως πριν από 20 χρόνια στου «Κ. Μαρούση».
Σε μια διαδήλωση μαζική, που είχε κατέβει 200.000 κόσμος, σάν εσένα κι εμένα.
Κι απ’ έξω από τη Μαρφίν ο κόσμος χαμένος. Άλλοι να φωνάζουν «τί τους καίτε ρε, τί φταίνε αυτοί» κι άλλοι «να καείτε μουνάκια».
Κατάλαβες, ε; Οι ηγέτες μας, οι κυβερνήσεις μας, τα κόμματα που ψηφίζουμε, το ΔΝΤ βάλανε εμένα και εσένα να πλακωνόμαστε. Ανέκαθεν.
Να βλέπουμε τον δολοφόνο να μπαίνει στην Τράπεζα με το μπιτόνι και τη μολότωφ και να μην τον σταματάμε.
Ίσως γιατί φοβόμαστε για τη δική μας ζωή. Ίσως επειδή δεν είναι αρκετά «αριστερό» να σταματάμε τη βία εν τη γενέσει της. Ίσως γιατί βλέπουμε την Τράπεζα σαν την αιτία του κακού (άρα "να καεί το μπουρδέλο") και ξεχνάμε ότι άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα δουλεύουν εκεί μέσα.
Και στη Βουλή, άλλα γι’ άλλα. «Προβοκάτσια» ο ένας, «καταδικάστε» ο άλλος, «δεν ήμαστε εκεί» ο τρίτος. Ανεύθυνοι, άχρηστοι, ανήμποροι.
Πάρ’το χαμπάρι: Χθες στη Μαρφίν, μαζί με τους 4 δολοφονήθηκαν και εγώ και εσύ.
Σχόλια