Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Portrait of the artist as a drunk man



O αξιότιμος κύριος Mickey Pantelous, νόθο τέκνο του Tom Waits.

Και το τραγούδι του, 'Ester', μεγάλο σουξέ χθες στο Καφέ Αλάβαστρον.

There is a girl that lives next door to me
She’s in a funny situation
She often comes and visits me
For wine and conversation
You see it’s hard to go it alone
When you’ve been driven away from home
It ain’t cause they don’t want you around
It’s that they always seem to put you down
So you decide it’s time to leave, and you buckle up and go
And what you destination is, you don’t have to know
‘Cause right around the corner, one hundred miles from your last order
Is this house that looks so nice, except of course the webs and mice
But with a little accommodation, that would help ease the frustration
It turns into a lovely home, one that you ca call your own.

And the neighbors they are kind, they’re kind of old
And in the wintertime, the house gets kind of cold
You see it’s hard to go it alone
When you’ve been driven away from home
Thank God I’m not alone, thank God I’m not alone.

There is a girl that lives next door to me
She’s in a funny situation
She often comes and visits me
For wine and conversation
Sometimes we’ll be playing cards, if she don’t want to talk
And if the weather is nice, we’ll go out for a walk
And if it gets real cold, she might even stay the night
We’ll keep each other warm, we’ll hold each other tight
Poor thing, oh poor thing, what a shame and crime
Ain’t life a bitch sometimes.
It’s hard to go it alone
When you’ve been driven away from home
Thank God I’m not alone, thank God I’m not alone.

I got this girl that lives next door to me
But she’s in a funny situation
She doesn’t really exist

She’s a figment of my imagination…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

Opos Ameriki

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

What's another year?