Panic on the streets of London...

Γυρίσαμε.

Σκεφτόμουν να γράψω για εντυπώσεις από διακοπές, για φίλους και εχθρούς, μέχρι και καλοκαιρινά haiku θα ανέβαζα. Κάτι έγινε όμως στο φίλο μου τον Λιάκο που αξίζει να δημοσιοποιηθεί. Αν διαβάζει κανένας από την Εσπερία, αφήστε κανα σχόλιο ή εντυπώσεις.
Παραθέτω αυτουσίως (είναι λίγο μεγάλο).

Χύμα σκέψεις. Στο τρένο για Εδιμβούργο.

Ο Jean Charles de Menezes έφαγε 7 σφαίρες στο κεφάλι γιατί ετυχε να είναι πιο μαύρος από τον μέσο Εγγλέζο, να χρειάζεται μπουφάν στις συνθήκες που ο μέσος Εγγλέζος αποκαλεί καλοκαίρι, και να το βάλει στα πόδια όταν ενα τσούρμο μέσοι Εγγλέζοι με πολιτικά άρχισαν να τον κυνηγάνε οπλισμένοι. Ο αρχηγός της αστυνομίας και ο πρωθυπουργός ζήτησαν βαθιά συγγνώμη για το τραγικό γεγονός και υποσχέθηκαν ότι μπορεί και να μην το ξανακάνουν.

Λίγες μέρες αργότερα, τυπώνω δυο μπλουζάκια κι ένα μαύρο μακρυμάνικο με τη στάμπα: "SUICIDE BOMBER SUSPECT - aim for the head". Ο Αντώνης μου ζήτησε να του τυπώσω ένα. Η Σόφι μου λέει απλά "προβοκατόρικο..." χαρίζοντάς μου ένα από τα πιο όμορφα χαμόγελά της.

Φεύγω για το Νησί Παρασκευή πρωί. Προσγειώνομαι στο Χήθροου, 18 βαθμοί Κελσίου "καλοκαίρι". Φοράω το μακρυμάνικο. Ώρα 11:58 στην αναμονή για τις αποσκευές. Το μπλουζάκι λειτουργεί. Πολλά βλέμματα με καρφώνουν. Όχι. Δε μ' αρέσει καθόλου να τραβάω την προσοχή. Δε μ' αρέσει να κάνω ντόρο, δε μ' αρέσει να τραβάω τα βλέμματα. Πολύ περισσότερο το βλέμμα με το οποίο ο κάθε αστός κοιτάει τον ξένο που ήρθε στην ωραία του χώρα να του πάρει τις δουλειές, τα λεφτά και την κόρη. Αυτή είναι η προσοχή που τραβάς εδώ, και δεν τη γουστάρω καθόλου. Κατά τις δωδεκάμιση φτάνει η βαλίτσα. Βγάζω εισιτήριο για τον υπόγειο, περνάω τους ελεγκτές, κατεβαίνω τις πρώτες κυλιόμενες και με σταματάει ο μπόμπυ. Εικοσπεντάρης, μάλλον γιος μεταναστών κρίνοντας από το δέρμα. Χαμογελάει, ζητάει συγγνώμη. "Είστε ενήμερος για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο Λονδινο; Και επιθυμείτε να μπείτε στον υπόγειο φορώντας αυτή τη μπλούζα; Περάστε από εδώ, παρακαλώ..."

Στα όρθια, σε ένα στενό προθάλαμο, βγάζει το κράνος και ανοίγει κουβέντα. Δε θα αργήσουμε, λέει. Ξέρετε, είναι πολύ δύσκολο να περάσετε απαρατήρητος ντυμένος έτσι. Προσπαθεί να με πείσει ότι δεν είχα τη σωστή ιδέα τη σωστή στιγμή. Με ρωτάει γιατί το κάνω. Με ρωτάει πώς αισθάνομαι για τα τελευταία γεγονότα. Μού προτείνει να κόψω τις σαχλαμάρες και να απολαύσω τις διακοπές μου. Τού λέω ότι αισθάνομαι πολύ άσχημα για ότι συμβαίνει, ότι θεωρώ απαράδεκτο σε μια χώρα να θανατώνεται κάποιος επειδή κινεί υποψίες και ότι δεν είμαι σε διακοπές αλλά σ' αυτή τη χώρα ζώ.

Αφήνει ένα ξεφύσημα με ελαφρύ γελάκι και κούνημα του κεφαλιού με απορία. Μεχρι να τελειώσει η ιστορία οι αστυνομικοί θα το κάνουν συνέχεια. Λοιπόν, με σταμάτησε και θα ψάξει τα πράγματά μου με βάση την αρμοδιότητα που τού δίνει ο αντι-τρομοκρατικός νόμος. Δε θ' αργήσουμε. Χαρτιά-στοιχεία-διεύθυνση, τι έχετε στο σακκίδιο, τι έχετε στο τσαντάκι, ξεφυλλίζει το διαβατήριο και τα σημειωματάριά μου αλλά δεν ψάχνει τη βαλίτσα. Άβυσσος. Μιλάει με έναν ανώτερό του στο τηλέφωνο, γυρίζει σε μένα στο φιλικό. Και πέρα από τη δουλειά μου στην αστυνομία, και προσωπικά σου το λέω, μπορεί να θυμώσει κάποιος που θα σε δει, και τώρα που σε σταμάτησα κάποιος περαστικός μάς ανέφερε ότι σε είδε, κοίτα, και να σ' άφηνα να περάσεις τώρα θα σε σταματάει η αστυνομία κάθε δέκα μέτρα, και σε καταλαβαίνω ότι κάτι προσπαθείς να πείς, αλλά είναι τρομερή περίοδος τώρα, δεν φοράς κάτι άλλο να είναι όλοι ήσυχοι; Όχι, δεν φοράω κάτι άλλο, εκτός κι αν μού λέτε ότι έχω πρόβλημα με το νόμο φορώντας αυτό. Γιατί; Προσωπική επιλογή. Ξανά στο τηλέφωνο. Έλα "σαρτζ", δεν βγάζει τη μπλούζα οικειοθελώς, ναι, ναι, οχι, λέει ότι είναι προσωπική επιλογή, δεν ξέρω, ναι, ναι.

Μου λέει να τον ακολουθήσω κάτω στο Τμήμα. Ρίχνει μια ματιά στη μπλούζα, ξεφύσημα-με-ελαφρύ-γελάκι-κ.λπ., κατεβαίνουμε τις σκάλες και βρίσκουμε τον "σάρτζεντ". Ο ψύχραιμος πενηντάρης Άγγλος. Κοιτάζει την μπλούζα και οι πρώτες του λέξεις είναι "τι κακό τάιμινγκ". Θα με ρωτήσουν ευγενικά δυο φορές αν θέλω νερό (έχω διαβάσει κάπου ότι είναι τακτική που εφαρμόζουν σε ανάλογες περιπτώσεις, προκειμένου να χρειαστείς τουαλέτα - τέλοσπάντων), περάστε, δε θ' αργήσουμε. Προσπαθεί να μου εξηγήσει ότι η κατάσταση στο Λονδίνο είναι "ταραγμένη". Ρωτάει πού πηγαίνω, του λέω στον σταθμό King's Cross (ξεφυσημα-κ.λπ.-"μα εκεί έγινε η επίθεση"). Ρωτάει πού βρήκα την μπλούζα, του λέω ότι την τύπωσα σ' ένα τυχαίο μαγαζάκι (στερεοφωνικό ξεφυσημα-κ.λπ.-"τσ-τσ-τσ-μα αυτό είναι ακόμα χειρότερο"). Μού λέει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να με αφήσουν να μπω έτσι στον υπόγειο για λόγους ασφαλείας. Ξέρετε, μπορεί να προκαλέσετε αντιδράσεις, μπορεί να σας επιτεθούν φραστικά, μπορεί να τρομοκρατηθεί κάποιος, και προηγουμένως ένας πολίτης μάς ενημέρωσε για σας. Η επιλογή δική μου: θα τους υπογράψω ένα χαρτί ότι τους παραχωρώ την μπλούζα για να την καταστρέψουν, ή θα με συλλάβουν και θα την κατασχέσουν, με μια κατηγορία σαν απόπειρα-διατάραξης-της-τάξης ή κάτι τέτοιο. Ξέρετε, και να βγάζατε τώρα τη μπλούζα δεν μπορούμε να σας αφήσουμε, γιατί μπορεί να την ξαναφορέσετε στην επόμενη γωνία. Σκέφτομαι: δηλαδή θα με συλλάβουν για κατοχή μιας μπλουζας. Εκτός αν σας την παραχωρήσω για να την καταστρέψετε. Μάλιστα. Είναι ξέρετε συνηθισμένη διαδικασία, τυπικά καταστρέφουμε σουγιάδες, μαχαίρια, κ.λπ. Όκεϋ. Θα το υπογράψω το χαρτί. Θέλω μόνο ένα αντίγραφο με τα στοιχεία πού-πώς-πότε-γιατί. Μπορούμε να σας δώσουμε μια κόπια από τη φόρμα που θα υπογράψετε. Θα γραφεί αναφορά; Μπορώ να δω αντίγραφο; Μπορούμε να σας δώσουμε τον αριθμό πρωτοκόλλου, και να κρατήσετε τους υπηρεσιακούς αριθμούς μας, αλλά όχι την αναφορά. Μάλιστα. Ο "σαρτζ" χαμογελάει. Τελειώνουμε με τη χαρτούρα, μού λέει ότι μπορεί να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά, αλλά τουλάχιστον καταφέραμε να κλείσουμε το θέμα και να είμαστε όλοι χαρούμενοι. Μού ζητάει συγγνώμη για την μπλούζα και ό,τι μου κόστισε, μού λέει ότι κύριο μέλημά τους είναι να φροντίζουν να διατηρείται η τάξη. Ξέρετε, καταλαβαίνω πως υποστηρίζετε το δικαίωμά σας να φοράτε ό,τι επιλέγετε, αλλά υπάρχουν και νόμοι. Τον ευχαριστώ και φεύγω. Ο νεαρός μπόμπυ με βγάζει στην αποβάθρα. Με ξαναρωτάει μήπως θέλω νερό, στον ίδιο ευγενικό τόνο. Ξέρεις, λέει, η πρώτη εντολή που πήρα ήταν να σε συλλάβω επί τόπου, έχε υπ' όψη σου ότι μπορεί να μην πέσεις πάντα σε συνεννοήσιμους ανθρώπους. Του λέω απλά πως ό,τι κάνω το κάνω συνειδητά. "Σόρυ για την μπλούζα σου. Και μην τυπώσεις άλλες," χαμογελάει και φεύγει.

Είδες; Ξέχασαν να με ρωτήσουν αν είχα κι άλλες μαζί μου. Γλίτωσα τα μπλουζάκια.

Αυτά. Στο βαγόνι του μετρό κάθονται δίπλα μου δυο κοπέλες βία τριαντα-κάτι, η μεγαλύτερη (μού μοιάζει Πολωνή) με τρία ξανθά κουτσούβελα. Σκέφτομαι πως θα τις είχα τρομάξει. Ίσως και να πιάναμε κουβέντα, ίσως και να φρικάρανε. Σίγουρα δεν είναι ωραία σκέψη. Δεν πιστεύω ότι αρέσει σε κανέναν να γίνεται δυσάρεστος. Αλλά με ποιό κόστος; Να κάνεις μόκο, να περνάει η όποια στραβή χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία. Ο Jean Charles de Menezes έφαγε 7 σφαίρες στο κεφάλι και σε μια βδομάδα 7 στους 10 λονδρέζους έλεγαν ότι καλά κάνει η αστυνομία να πυροβολεί υπόπτους βομβιστές στον τόπο, αφού δε γίνεται αλλιώς. Ο Τόνυ σέρνει τη χώρα σε πόλεμο (με τις ευλογίες των Συντηρητικών) κόντρα στο λαϊκό αίσθημα αλλά παρ' όλα αυτά εκλέγεται για τρίτη θητεία. Σωστά. Αφού και οι Τόριζ υπέρ του πολέμου ήτανε. Σκέφτομαι τη φάση σήμερα. Ευγένεια 10 στα 10, αποτελεσματικότητα και επαγγελματισμός επίσης. Είδα δυο μπάτσους να μου κάνουνε τη ζωή δύσκολη χωρίς να το απολαμβάνουν. Σκέφτομαι πόση διαφορά υπάρχει ανάμεσα σ' αυτούς και τον φασίστα που θα γούσταρε να σού κάνει τη μούρη κρέας. Μεγάλη διαφορά για τον άνθρωπο, αλλά όχι για το σύστημα. Αυτό το σύστημα, σήμερα, δεν έχει ανάγκη τον "κακό μπάτσο". Αφού όλος ο κόσμος τους λέει και μπράβο. Τι μένει; Η προσπάθεια να πεις δυο κουβέντες σε δυο ανθρώπους. Ο "σαρτζ" ίσως απόψε να κουβεντιάσει τη φάση με τη γυναίκα του ή τον κολλητό του. Μπορεί να σκεφτεί ότι είμαι ταραχοποιός, μπορεί να σκεφτεί ότι είμαι απλά φιγουρατζής. Μπορεί και να σκεφτεί ότι είχα κι ένα δίκιο κάπου εκεί μέσα. Μπορεί να σκεφτεί τον παραλογισμό του να συλλαμβάνεις κάποιον για μεταφορά ενός τι-σέρτ στον υπόγειο. Αν έχεις τα κότσια, τη διάθεση και τον ελεύθερο χρόνο, κάθεσαι να σε συλλάβουν και να σου απαγγείλουν κατηγορίες, μπας και φτάσει η ιστορία λίγο παραέξω. Εγώ σήμερα δεν ήμουν προετοιμασμένος.

Την επόμενη φορά, ίσως;