Πριν από χρόνια, όταν ήμουν ακόμα στο γυμνάσιο, είχα πάει τέτοια μέρα, του Αη-Γιαννιού, στο σπίτι ενός συμμαθητή μου, του Γιάννη, για τη γιορτή του. Ήμαστε στο δωμάτιό του, παίζαμε, μιλούσαμε, τεσπα πέρασε η ώρα και έπρεπε να φύγω, ήμουνα και ο τελευταίος καλεσμένος που είχα μείνει.
Πηγαίνοντας για την πόρτα, πέρασα από το καθιστικό του σπιτιού. Όπου κάθονταν οι γονείς του Γιάννη, ένα ευτραφές ζεύγος, με τις ρόμπες τους, και βλέπανε τηλεόραση, χωρίς άλλο φως πέραν αυτού της οθόνης. Είπα "καληνύχτα". Δεν μου απαντήσανε, μόνο ο πατέρας σήκωσε το χέρι να με χαιρετήσει.
Τότε πρόσεξα ότι ο πατέρας του Γιάννη φορούσε φιλέ στο κεφάλι. Ξέρεις, από αυτό το διχτάκι που φορούσαν οι ευπατρίδες στις ταινίες εποχής. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα από τόσο κοντά και μου΄κανε εντύπωση.
Με τον συγκεκριμένο Γιάννη κάποια στιγμή ξεκόψαμε, δεν ήμαστε δα και οι πλέον κολλητοί. Το φιλέ όμως το θυμάμαι ακόμα. Όταν μάλιστα είδα τον πατέρα μου να φοράει φιλέ, κάτι μου ήρθε, σαν μια μιζέρια, μια κατάντια... ευτυχώς, γρήγορα το βαρέθηκε και σταμάτησε να το φοράει.
Είναι παράξενο πάντως, προσπαθώντας να ξεπεράσουμε τα οικογενειακά κολλήματα, πέφτουμε σε άλλα κολλήματα... Φαντάζομαι το παιδί μου να απεχθάνεται τις παντόφλες ή τέλος πάντων κάτι άλλο που μου φαίνεται εντελώς φυσιολογικό...
(ένα post εντελώς επουσιώδες, σε ένα τριήμερο σχετικώς παρακμιακό...)
Πηγαίνοντας για την πόρτα, πέρασα από το καθιστικό του σπιτιού. Όπου κάθονταν οι γονείς του Γιάννη, ένα ευτραφές ζεύγος, με τις ρόμπες τους, και βλέπανε τηλεόραση, χωρίς άλλο φως πέραν αυτού της οθόνης. Είπα "καληνύχτα". Δεν μου απαντήσανε, μόνο ο πατέρας σήκωσε το χέρι να με χαιρετήσει.
Τότε πρόσεξα ότι ο πατέρας του Γιάννη φορούσε φιλέ στο κεφάλι. Ξέρεις, από αυτό το διχτάκι που φορούσαν οι ευπατρίδες στις ταινίες εποχής. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα από τόσο κοντά και μου΄κανε εντύπωση.
Με τον συγκεκριμένο Γιάννη κάποια στιγμή ξεκόψαμε, δεν ήμαστε δα και οι πλέον κολλητοί. Το φιλέ όμως το θυμάμαι ακόμα. Όταν μάλιστα είδα τον πατέρα μου να φοράει φιλέ, κάτι μου ήρθε, σαν μια μιζέρια, μια κατάντια... ευτυχώς, γρήγορα το βαρέθηκε και σταμάτησε να το φοράει.
Είναι παράξενο πάντως, προσπαθώντας να ξεπεράσουμε τα οικογενειακά κολλήματα, πέφτουμε σε άλλα κολλήματα... Φαντάζομαι το παιδί μου να απεχθάνεται τις παντόφλες ή τέλος πάντων κάτι άλλο που μου φαίνεται εντελώς φυσιολογικό...
(ένα post εντελώς επουσιώδες, σε ένα τριήμερο σχετικώς παρακμιακό...)
Σχόλια