και καλά, Χριστούγεννα

Είναι ιδέα μου, ή φέτος έχει πέσει περισσότερος στολισμός στα σπίτια (φωτάκια, δεντράκια και λοιπά χλοΐδια) από άλλες φορές;
Την Τετάρτη το βράδυ κατέβηκα για ψώνια στο κέντρο (δώρα για φίλους κι έτσι). Το μαγαζί (πολυκατάστημα στην Ομόνοια) ήταν μισοάδειο . «Από Πέμπτη – Παρασκευή θα αυξηθεί η κίνηση», είπε μία πωλήτρια στο μαγαζί.
Την ίδια ώρα, στο γνωστό υπερ- über- super- duper- wow- supercalifrantzalisticexpialidocious – μεταεμπορικό κέντρο στο Μαρούσι (γαμώ τους marketeers μου γαμώ), γίνεται του νταλάρα από κόσμο. Ορδές κατεβαίνουν από το σταθμό της Νεραντζιώτισσας. Μιλιούνια αυτοκινήτων ζτριμώχνονται στα πάρκινγκ ωσάν τα μυρμήνγκια (η τελευταία πρόταση να διαβαστεί με την ανάλογη προφορά). Κι απ’ ότι καταλαβαίνω, οι περισσότεροι χαζεύουν βιτρίνες, παρά ψωνίζουν.
Εν τω μεταξύ:
- Οι Τράπεζες έχουν χεστεί στο τάληρο από τα εορτοδάνεια και τα διακοποδάνεια.
- Τα μαγαζιά ζητάνε πλέον προκαταβολή για τα ρεβεγιόν των Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς (40 Ευρά το κεφάλι).
- Ο περισσότερος κόσμος γκρινιάζει ότι ο 13ος μισθός εξαϋλώνεται εντός 30 λεπτών από λήψεώς του.
Μάλλον την Κυριακή θα πρέπει να γιορτάζουμε τη γέννηση των Λεφτών.

Σήμερα μου ήρθε στο μυαλό ένα διήγημα, το «Ο Μανωλάκης γυρεύει το Θεό», του Στρατή Μυριβήλη, από το Βυσσινί Βιβλίο (1959). Αν το’ χεις διαβάσει, ξέρεις τί εννοώ. Αν πάλι δεν το’ χεις διαβάσει, λέω να ανεβάσω ένα απόσπασμα αύριο.