(ήτοι Πράγματα Πέραν Λογικής Αντίληψης):
Όπου έχουμε πάρει το Σάββατο με τη Μαρία στο γάμο του Σπύρου και της Στέλλας σε ένα κτήμα στη Βαρυμπόμπη. Όλα ωραία και καλά, το ρύζι φεύγει άφθονο (ο Θοδωρής έχει φέρει και προμήθειες από το σπίτι!!) και τέλος πάντων πάμε μετά να κάτσουμε στο τραπέζι για τα περαιτέρω.
Στο τραπέζι κάθομαι δίπλα σε γνωστή ψηλή κοκκινομάλλα (δε λέμε ονόματα- δεν υπάρχει λόγος), η οποία είναι γνωστή για το ιδιότυπο χιούμορ της. Όπου στη λέξη «ιδιότυπο» βλέπε «σου πετάω ατάκες φαρμακερές συνέχεια και έτσι και στραβώσεις σε κατηγορώ για έλλειψη χιούμορ κι αν τολμήσεις να μου απαντήσεις με το ίδιο νόμισμα οχυρώνομαι πίσω από ο,τιδήποτε βρω- τη δουλειά μου, τον αρραβωνιαστικό μου, την οικογένειά μου». Και αρχίζει να μου λέει διάφορα πράγματα που ξέρει ότι με διαολίζουν, του στυλ «εσύ είσαι άκακος, αγαθός».
Από ένα σημείο και μετά αποφασίζω να μπλοκάρω τα εισερχόμενα μηνύματα και να ασχοληθώ με τη Μαρία και τους υπόλοιπους συνδαιτυμόνες (η Μ. να έχει σκυλιάσει με τη συμπεριφορά της κοκκινομάλας). Όπου η κοκκινομάλλα να επιμένει να πετάει διάφορα μαργαριτάρια και λοιπά χλοϊδια, τα οποία τα κλείνει με τη φράση «...και ας παρεξηγούνται ΜΕΡΙΚΟΙ – ΜΕΡΙΚΟΙ...». Εγώ ούτε που έχω καταλάβει τί ειπώθηκε, γιατί ειπώθηκε και τί εννοούσε.
Κάποια στιγμή, όταν η κουβέντα στο τραπέζι γυρνάει σε ασφάλειες και άλλα βαρετά, βρίσκουμε αφορμή και πάμε σε άλλο τραπέζι, όπου κάθονται οι κουμπάροι μου. Σαφώς πιο εύθυμη η ατμόσφαιρα εκεί, αρχίζουμε και ερχόμαστε στα ίσα μας. Μετά από καμιά ώρα, βλέπω τα παιδιά από το άλλο τραπέζι να σηκώνονται. Πάω να χαιρετήσω, χαιρετώ και την κοκκινομάλλα:
- Καληνύχτα (xxxxxxx).
- Καληνύχτα Αντώνη και να μην παρεξηγιέσαι
και μου γυρνάει την πλάτη και φεύγει.
Και να’ χω μείνει μαλάκας.
Τί ήθελε να πει το ποιητή;
Ότι κακώς «μπλόκαρα» ό,τι κοτσάνες πετούσε στον αέρα, τη στιγμή μάλιστα που έφερνε σε δύσκολη θέση ακόμα και άμεσους συγγενείς της;
Η Μαρία είχε μια καλή ατάκα για όλα αυτά, αλλά δεν είναι προς δημοσίευση.
Μάλλον θα υπάρξει και συνέχεια πολύ σύντομα.... ε ρε γλέντια.....
Όπου έχουμε πάρει το Σάββατο με τη Μαρία στο γάμο του Σπύρου και της Στέλλας σε ένα κτήμα στη Βαρυμπόμπη. Όλα ωραία και καλά, το ρύζι φεύγει άφθονο (ο Θοδωρής έχει φέρει και προμήθειες από το σπίτι!!) και τέλος πάντων πάμε μετά να κάτσουμε στο τραπέζι για τα περαιτέρω.
Στο τραπέζι κάθομαι δίπλα σε γνωστή ψηλή κοκκινομάλλα (δε λέμε ονόματα- δεν υπάρχει λόγος), η οποία είναι γνωστή για το ιδιότυπο χιούμορ της. Όπου στη λέξη «ιδιότυπο» βλέπε «σου πετάω ατάκες φαρμακερές συνέχεια και έτσι και στραβώσεις σε κατηγορώ για έλλειψη χιούμορ κι αν τολμήσεις να μου απαντήσεις με το ίδιο νόμισμα οχυρώνομαι πίσω από ο,τιδήποτε βρω- τη δουλειά μου, τον αρραβωνιαστικό μου, την οικογένειά μου». Και αρχίζει να μου λέει διάφορα πράγματα που ξέρει ότι με διαολίζουν, του στυλ «εσύ είσαι άκακος, αγαθός».
Από ένα σημείο και μετά αποφασίζω να μπλοκάρω τα εισερχόμενα μηνύματα και να ασχοληθώ με τη Μαρία και τους υπόλοιπους συνδαιτυμόνες (η Μ. να έχει σκυλιάσει με τη συμπεριφορά της κοκκινομάλας). Όπου η κοκκινομάλλα να επιμένει να πετάει διάφορα μαργαριτάρια και λοιπά χλοϊδια, τα οποία τα κλείνει με τη φράση «...και ας παρεξηγούνται ΜΕΡΙΚΟΙ – ΜΕΡΙΚΟΙ...». Εγώ ούτε που έχω καταλάβει τί ειπώθηκε, γιατί ειπώθηκε και τί εννοούσε.
Κάποια στιγμή, όταν η κουβέντα στο τραπέζι γυρνάει σε ασφάλειες και άλλα βαρετά, βρίσκουμε αφορμή και πάμε σε άλλο τραπέζι, όπου κάθονται οι κουμπάροι μου. Σαφώς πιο εύθυμη η ατμόσφαιρα εκεί, αρχίζουμε και ερχόμαστε στα ίσα μας. Μετά από καμιά ώρα, βλέπω τα παιδιά από το άλλο τραπέζι να σηκώνονται. Πάω να χαιρετήσω, χαιρετώ και την κοκκινομάλλα:
- Καληνύχτα (xxxxxxx).
- Καληνύχτα Αντώνη και να μην παρεξηγιέσαι
και μου γυρνάει την πλάτη και φεύγει.
Και να’ χω μείνει μαλάκας.
Τί ήθελε να πει το ποιητή;
Ότι κακώς «μπλόκαρα» ό,τι κοτσάνες πετούσε στον αέρα, τη στιγμή μάλιστα που έφερνε σε δύσκολη θέση ακόμα και άμεσους συγγενείς της;
Η Μαρία είχε μια καλή ατάκα για όλα αυτά, αλλά δεν είναι προς δημοσίευση.
Μάλλον θα υπάρξει και συνέχεια πολύ σύντομα.... ε ρε γλέντια.....
Σχόλια